สวัสดีครับเพื่อนๆชาวพันทิพย์...
วันนี้ผมอยากจะมาแชร์เรื่องราวของตัวเอง มันยาวมาก และผมเพิ่งเขียนอะไรแบบนี้ครั้งแรก มันเป็นเรื่องราวที่ทำให้ผมอยู่กับปัจจุบันไม่ได้ เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เป็นเรื่องราวของความรักที่ฝังใจ ฝังใจมาตลอด...
ผมเป็นเด็กผู้ชายคนนึงที่ต้องบอกตามตรงว่า ชอบคนง่าย ตั้งแต่ผมจำความได้ มาจนถึง ม.1 ผมแอบชอบคนมานับไม่ถ้วน มันเป็นการแอบชอบแบบเด็กๆ ที่ผมคิดว่า ไม่ว่าใครก็น่าจะเคยเกิดขึ้นกับตัวเอง จนกระทั้งขึ้นชั้น ม.2 และตั้งแต่ช่วงเวลานี้ มันได้เปลี่ยนชีวิตและความเป็นเด็กของผมมาจนถึงทุกวันนี้ ผมได้มีโอกาสไปเข้าค่ายลูกเสือ-เนตรนารีของโรงเรียน และผมอยู่ ม.2/2 ต้องนั่งรถบัสร่วมกับ ม.2/1 (เราเป็นห้องคิงกับห้องควีนของชั้นปี) ผมนั่งรถไปกับเพื่อนๆ ซึ่งแน่นอน บนรถก็มักจะเปิดเพลงเด็กแว๊นๆ ให้เต้นกันกระจายสบายเอวกันเลยทีเดียว ในขณะที่ผมก็ลุกขึ้นโยกตามเพลง ก็เหลือบไปเห็น ผญ คนนีง เค้าผิวคล้ำ หมวยๆ เป็นเด็กผู้หญิงที่เต้นได้ sexy ที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา และภาพทั้งหมดที่ผมเห็นนั้น มันบอกผมได้ชัดเจนว่า "ผมแอบชอบคนๆนี้เข้าให้แล้ว"...
ผมเริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับเค้า จนรู้ว่าเค้าชื่ออะไร เรียนอยู่ห้องอะไร จนรู้ว่าเค้าเป็นเด็กที่ติดอยู่ใน top three ของชั้นปีเลย หูยยยย!!! แล้วเรา
เป็นใครวะ เด็กที่ไม่ค่อยเรียน เอาแต่ทำกิจกรรม เกรดก็ไม่ได้ดีเทียบเท่าเค้าได้เลย แห้วแน่ๆ แต่ถือว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์เข้าข้างผม ผลการส่งประกวดผลงาน Innovations เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ของมหาวิทยาลัยชื่อดังย่านบางมดประกาศออกมา มีชื่อคนจากโรงเรียนผม 3 คน และแน่นอน 2 ใน 3 คนนั้นคือผมและลูกแมว(จากนี้ไปผมขอเรียกเค้าว่าลูกแมวนะครับ) ผมได้นั่งรถของอาจารย์ไปสอบสัมภาษณ์พร้อมกับลูกแมว ซึ่งสุดท้ายเราไม่ผ่านทั้งคู่ 555+ แต่หลังจากวันนั้นเราก็ไม่ได้พูดคุยกันอีกเลย แต่ผมนี่สิ คิดถึงเค้าตลอดเลย กระวนกระวายตลอด การแอบชอบครั้งนี้มันไม่เหมือนครั้งก่อนๆเลย มันมากกว่า มันมีความหมายกว่า ผมถอนตัวจากเค้าไม่ได้ จนเวลาล่วงเลยไป เรา 2 คนขึ้น ม.4 ไม่อยากจะเชื่อ เราได้อยู่ห้องเดียวกัน!!! ผมนี่ยืนขึ้นเลย หูยยยยย!!!
ผมเริ่มต้นความสัมพันธ์ด้วยความเป็นเพื่อน เราสนิทกันมากขึ้น ใน ม.4/1 ของเรามีทั้งเพื่อนที่เรียนเก่ง และอ่อน ลูกแมวเป็นเพื่อนที่ดีของเพื่อนเสมอ ช่วยเหลือ ช่วยสอน ช่วยทวนเพื่อนที่เรียนอ่อนๆเสมอ โดยไม่ได้สนใจว่าตัวเองจะลำบากแค่ไหนหากต้องช่วยเหลือคนอื่นจนตัวเองทำงานไม่ทัน ผมประทับใจเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เรามีโอกาสได้นั่งใกล้ๆกันบ่อยๆ และเกิดเป็นกลุ่มของพวกเราขึ้นมา มีสมาชิก 8 คน ทุกๆวันเราจะกินข้าวกลางวันด้วยกันตลอด ถ้าจะมีใครซักคนหายหน้าหายตาไปบ่อยๆก็ผมนี่แหล่ะครับ เพราะต้องไปเล่นดนตรีตลอด เราสนิทกันมากขึ้น ตามวันเวลาที่ล่วงไป ความประทับใจและความชอบขยายตัวขึ้น จนผมรู้สึกว่า "ผมหลงรักเธอเข้าให้แล้ว" ผมมีเบอร์มือถือเธอมาตั้งแต่เราเป็นกลุ่มเดียวกัน แต่ผมไม่เคยกล้าโทรไปหาเธอเลย ให้ตายเถอะ หน้าด้านกับทุกๆเรื่อง ยกเว้นกะอีเรื่องแบบเนี้ย - -"
ขึ้น ม.5 ผมลบความกลัวทั้งหมดทิ้ง เพราะเวลาที่เหลือที่เราจะได้อยู่ใกล้กันแบบนี้มันลดลงไปเรื่อยๆ ผมรีบไปโรงเรียน โดดการลงเล่นเพลงชาติหน้าเสาธงบ่อยมาก เพื่อจะได้มาเข้าแถวด้วยกัน แล้วโดดซ้อมดนตรีตอนเย็น เพื่อรีบกลับบ้านไปรวบรวมเหรียญบาท เหรียญห้า เหรียญสิบที่สะสมไว้มาหยอดตู้โทรศัพท์เข้ามือถือเค้า (นาทีละ 3 บาท ณ ตอนนั้น) หรือบางครั้งก็เบอร์บ้าน แต่ถ้าโทรเข้าเบอร์บ้าน จะพูดอะไรหวานๆใส่เค้าไม่ได้ เพราะพ่อแม่กับพี่สาวเค้าจะชอบแอบฟังโทรศัพท์จากชั้นบน ให้ตายเถอะ - -"
เราเริ่มสนิทกันมากขึ้นจากการคุยโทรศัพท์ ช่วยกันทำการบ้าน ถือกระเป๋าให้กัน กินข้าวเที่ยงด้วยกัน ติวหนังสือให้กัน (เอ่อะ... คือเค้าติวให้ผมนะ - -") ความรู้สึกของผมมันมากขึ้นเรื่อยๆจริงๆ แต่ปากผมนี่สิ มันหนัก หนักอย่างบอกไม่ถูก ที่ไม่ยอมพูดความในใจออกไปซักที แต่เอาจริงๆผมว่าเค้าก็น่าจะรู้สึกนะ เวลาของเรามันลดลงไปเรื่อยๆ จนล่วงเลยเข้าสู่ ม.6 ปีสุดท้ายของเรา ต้องยอมรับว่าเราผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะจริงๆ เยอะจนยากที่ผมจะทำใจได้ หากเราจะไม่ได้เจอกันอีกหากเรียนจบกันไป เย็นวันหนึ่ง ผมตัดสินใจอย่างแน่วแน่ โทรหาลูกแมวตอนเย็น แล้วคุยเป็นปกติ อยู่ดีๆผมก็ร้องไห้ใส่เค้า เค้าก็ปลอบผม จนผมตัดสินใจพูดออกไปประโยคนึงว่า ...เรารักเธอนะ รักมาตั้งนานแล้ว หากเราต้องเรียนจบกันไป ห้ามลืมเรานะ... สิ้นเสียงพูดจากผม ก็เป็นความเงียบ ก่อนจะมีประโยคนึงออกมาจากเค้าว่า "ขอบใจนะ แค่แหล่ะ เดี๋ยวเราไปทำธุระส่วนตัวละ"...
วันรุ่งขึ้น ผมสัมผัสได้เลยว่า เค้าวางตัวไม่เหมือนเดิมกับผม เค้าคุยกะผมน้อยลง มันเหมือนฟ้าผ่าลงมาที่ผม เหมือนว่าผมตัดสินใจผิดที่พูดออกไป.... แต่พอมาอีกวันนึง เค้าก็กลับมาคุยและวางตัวกับผมเหมือนเดิม ผมนี่ง๊งงงงงงงง ><" แต่ก็ใจชื้นขึ้นมาเยอะแยะเลย เรายังทำกิจกรรมทุกอย่างเหมือนเดิมไปเรื่อยๆ แต่ครั้งนี้ผมมั่นใจว่าอค้ารู้และเข้าใจความรู้สึกทั้งหมดของผมแล้ว และเค้าเองก็ดูจะโอเคกับเราด้วย ความรู้สึกของเราทั้งคู่ตอนนั้นคือมากกว่าเพื่อน แต่ยังไม่ใช่แฟน จนต่อมาผมสอบตรงติดที่มหาวิทยาลัยชื่อดังย่านบางมดผมดีใจมาก และเมื่อคะแนน o-net และ a-net ออก คะแนนของลูกแมวสูงมาก มากพอจะเรียนอะไรก็ได้ที่อยากเรียน (อาจจะยกเว้นหมอนะ) เราจึงขอให้เค้าช่วยเลือกที่เดียวกับเราได้มั๊ย เค้าอยากเลือกนะ อยากเลือกที่เราไว้เป็นอันดับที่1 แต่สุดท้ายแม่เค้าก็พูดขอร้องกึ่งบังคับว่าไม่เคยขออะไรเค้าเลย ขอเค้าอย่างเดียว ช่วยเลือกมหาวิทยาลัยชื่อดังย่าน MBK ไว้อันดับหนึ่ง ซึ่งก็เป็นอย่างนั้น และสุดท้ายลูกแมวก็ติดที่ MBK... มันเป็นความเสียใจและดีใจไปพร้อมๆกัน แต่ก็ไม่เป็นไร เราควรต้องดีใจด้วย ไม่ใช่ทุกคนที่เข้าที่นี่ได้ แต่ลูกแมวทำได้
ปีหนึ่ง เราเริ่มมีนัดออกมาเจอกันบ้าง เสาร์อาทิตย์ (แต่เค้าต้องโกหกแม่เค้าว่ามากับกลุ่มเพื่อนๆ) ข้อตกลงของเราคือ ไม่ถ่ายรูปคู่ หรือถ้ามีถ่ายก็ห้ามแชร์ ไม่กลับบ้านค่ำ และอะไรอีกหลายอย่าง ซึ่งผมก็เคารพขอบเขตเหล่านี้ดี เพราะผมพอจะรู้ความดุของคุณแม่เค้า เราใช้ชีวิตแบบหลบๆซ่อนๆมาซักพัก จนเริ่มมีเพื่อนๆเข้ามารู้เรื่องเรามากขึ้นเรื่อยๆ ก็ยังโอเค ทุกคนรู้กันว่าผมกับลูกแมวคุยๆคบๆกันอยู่ แต่ไม่ได้เป็นแฟนกัน เวลาผ่านเลยไปเรื่อยๆ ผมขอเค้าใช้คำว่าแฟนหลายครั้งมาก แต่เค้าก็บอกว่าขอดูอีกซักพัก แบบนี้ไปเรื่อยๆ จนขึ้นปี2 ตรงกับวันที่ 1 เมษายน 2552 เค้าโทรมาหาผมแล้วบอกผมว่า เราตกลงเป็นแฟนด้วยแล้วนะ ผมนี่ดีใจมาก คิดไปไหนต่อไหน มันเป็นสิ่งที่ผมรอคอยมาตลอดที่คุยกันมา ผมมีความสุขทั้งวัน จนถึงตอนเย็น ลูกแมวโทรกลับมาหาผมแล้วถามผมว่า รู้มั๊ย วันนี้วันอะไร? ผมบอกว่าไม่รู้ ซึ่งก็ไม่รู้จริงๆ เค้าก็ตอบว่า April Fool's Day... จากวันนั้นแหล่ะ ผมถึงจำวันนั้นฝังใจมาตลอดเลย ผมโกรธมาก โดยเฉพาะโกรธเพื่อนๆคนอื่นมาก ที่เอาความรู้สึกของผมมาเล่น ผมไม่รับคำขอโทษใดๆทั้งสิ้น ผมถือว่าเล่นแรงเกินไป จนลูกแมวโทรมาหาผมเองในวันรุ่งขึ้นว่า ถ้าเราไม่ทำแบบนี้ เราจะไม่รู้เลย ว่านายจริงจังกับเรามากแค่ไหน งั้นเราเป็นแฟนกันนะ? เอาจริงๆตอนนั้นอยู่ในสภาวะเด็กเลี้ยงแกะมากๆ ลังเลว่าควรเชื่อมั๊ยอยู่นาน แต่ก็นั่นแหล่ะครับ มะนคือของจริง และวันที่ 2 เมษายน ก็คือวันที่เราเป็นแฟนกัน...
เราคบกันแบบแอบๆพ่อแม่เค้ามาตลอด แต่พ่อแม่ผมรู้และก็โอเคนะ ไม่มีประเด็นอะไร ผมรักเค้ามากนะ เราใช้ชีวิตภายใต้คำว่าแฟนกันมาเรื่อยๆ ตอนปี 4 เราได้มีโอกาสไปเข้าร่วมกิจกรรมธรรมะสัญจรร่วมกันนาน 3 วัน 2 คืนในภาคอิสาน ซึ่งมีเพื่อนๆที่เรียนที่ MBK กับเค้าไปด้วยทั้งนั้น เวลานอน เราก็นอนกับเพื่อนๆผู้ชายเค้า กลางวันก็ไม่ได้เจ๊าะแจ๊ะกันมาก เพราะค่ายธรรมะนี่ะเนาะ ก็คือเอาเป็นว่าเราวางตัวดีพอสมควรหน่ะ แล้วเราก็มีโมเมนท์ที่แบบต้องถ่ายรูปร่วมกันบ่อยๆ แต่เป็นภาพหมู่นะ พอกลับจากค่าย ผมก็ทยอยอัพโหลดภาพลง Facebook ส่วนตัว แล้วแท๊กเพื่อนๆเหมือนทุกครั้งที่ทำ แต่ประเด็นคือ แม่เค้าเล่น FB ด้วยและดันมาเห็น ภาพนึงที่ถ่ายคู่กัน เท่านั้นแหล่ะครับ บ้านเค้าแตกเลย คุณแม่เค้าว่าเค้าเสียหายมาก ถึงกับบอกว่าไม่รักนวลสงวนตัว และอะไรอีกหลายอย่าง และวันนั้นเอง ลูกแมวก็ตัดสินใจบอกแม่ไปว่าเป็นแฟนกับผมอยู่ ที่ผ่านมาเค้าไม่เคยขออะไรแม่เลย แต่เรื่องนี้เค้าขอเลือกเอง ซึ่งแม่เค้าไม่ตกลง แต่เค้ากผ้หนีขึ้นห้องไป โทรศัพท์หาผมและเล่าทุกอย่างให้ฟัง ผมปลอบใจเค้าเท่าที่ทำได้ และขอบคุณเค้าที่ตัดสินใจบอกแม่ไป โดยที่ไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากนี้...
งานปาร์ตี้ปีใหม่ถูกจัดขึ้นเป็นประจำที่บ้านของลูกแมว ผมและเพื่อนๆในกลุ่มก็จะไปรวมกันที่บ้านเค้า ปีนี้ก็เช่นกัน... ผมรับหน้าที่เป็นคนคั้นน้ำส้ม ลูกแมวเข้ามาช่วยผมคั้น เรายืนติดกัน ซักพักแม่เค้าเดินมาบอกว่าให้ไปช่วยทำอย่างอื่นหน่อย (ก็คือพยายามจะแยกแหล่ะครับ) เค้าก็เดินตามแม่ออกไป ผมก็พยายามไม่คิดอะไร คั้นส้มต่อไป ซักพัก ผมได้ยินเสียงแม่ลูกเถียงกันกลายๆมาจากหน้าห้องครัว ผมได้ยินประโยคอื่นไม่ชัดเลย มีเพียงประโยคเดียวที่หลุดจากปากแม่เค้าคือ... "XXX มันไม่มีปัญญาดูแลลูกให้สบายได้หรอก ไปเลิกเถอะ" แล้วผมรู้สึกเหมือนเค้าเถียงแม่เค้ากลับนะ แต่ผมไม่มีสติและ ในหัวตอนนั้นมีแต่คำว่า กูมันจน กูมันจน กูมันจน บินว่อนเต็มหัวไปหมด... ผมทำหน้าที่ของผมเสร็จ อยู่จนงานปาร์ตี้จบ แล้วก็กลับบ้านพร้อมเพื่อนๆ และวันรุ่งขึ้น ผมรวบรวมความกล้า ตัดสินใจโทรหาเค้าแล้วบอกกับเค้าว่า "เราเลิกกันเถอะ" และให้เหตุผลไร้สาระไปเรื่อย แต่เหตุผลไม่กี่ข้อที่มีอยู่จริงๆคือ ผมไม่ชอบให้ใครมาดูถูก และผมก็รู้ตัวเอง และไม่มั่นใจในตัวเองพอว่าจะดูแลเค้าได้ไปตลอดชีวิต และที่สำคัญเลยคือ ผมไม่อยากให้เค้าต้องมาทะเลาะกับแม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้อยู่เรื่อยๆ เพื่อเพียงจะต้องการปกป้องผม ซึ่งการเถียงพ่อแม่หรือการโกรธเกลียดพ่อแม่มันบาป เมื่อเค้าได้ยินผมบอกเลิก เค้าก็วางเสียงนิ่งๆแล้วถามผมว่า ตัดสินใจดีแล้วใช่มั๊ย ผมตอบแบบไม่คิดว่าใช่ แล้วเค้าก็บอกว่า โอเค งั้นเราเลิกกัน แต่ขอเวลาให้เราหน่อยนะ เรายังเป็นเพื่อนกันตอนนี้ไม่ได้ ผมรู้สึกใจหาย แต่ก็ดีใจที่เค้าไม่ได้ฟูมฟายอะไร. แต่ผ่านไป 2 วันเค้าโทรกลับมาร้องไห้กับผม และขอให้คบกันเหมือนเดิม ผมนี่ทรมานมาก อยากจะร้องไห้ รู้สึกแย่ ไม่ได้อยากเลิกเลย ความรักของผมไม่เคยลดลงไปด้วยซ้ำ แต่ก็เลือกที่จะยืนยันเหมือนเดิม ใช่ครับ เราเลิกกันอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว...
วันคืนของผมผ่านไปอย่างทรมาน จากวันนั้นจนถึงวันนี้ ก็ 4 ปีกว่าแล้ว ผมก็ยังลืมเค้าไม่ได้ ความรู้สึกผมยังเหมือนเดิม คบกับใครใหม่ก็ต้องบอกเลิกเค้า เพราะลืมลูกแมวไม่ได้จริงๆ พยายามเปิดใจแล้ว ก็ทำไม่ได้ จบมือแฟนใหม่ ภาพของลูกแมวก็ลอยมาเสมอ ดูหนังกับแฟนใหม่ ภาพของลูกแมวก็แทรกเข้ามาตลอด ชีวิตผมไม่เคยมีความสุขอีกเลย...
ทักวันนี้เรายังคงเป็นเพื่อนกัน ส่วนเค้ามีแฟนใหม่ไปแล้ว ดูมีความสุขกันมาก ผมก็ดีใจด้วย เอาจริงๆหลายๆครั้งผมเหมือนจะลืมได้ แต่พอนัดเจอ นัดเลี้ยงรุ่น พอเจอหน้ากัน ผมก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาทุกครั้ง ทั้งหมดมันเกิดแค่เพราะความทิฏฐิของตัวเองทั้งนั้น หากวันนั้นผมไม่ด่วนตัดสินใจบอกเลิกเค้าไป วันนี้ผมอาจเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลกเลยก็ได้...
ขอบคุณนะครับที่อ่านมาถึงตรงนี้ ขอให้เรื่องของผมเป็นอุทธาหรณ์ให้ใครหลายๆคนที่กำลังเจอสภาวะเดียวกันนะครับ...
สวัสดี
รัก ที่ยิ่งกว่านิยาย.... ของผม
วันนี้ผมอยากจะมาแชร์เรื่องราวของตัวเอง มันยาวมาก และผมเพิ่งเขียนอะไรแบบนี้ครั้งแรก มันเป็นเรื่องราวที่ทำให้ผมอยู่กับปัจจุบันไม่ได้ เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เป็นเรื่องราวของความรักที่ฝังใจ ฝังใจมาตลอด...
ผมเป็นเด็กผู้ชายคนนึงที่ต้องบอกตามตรงว่า ชอบคนง่าย ตั้งแต่ผมจำความได้ มาจนถึง ม.1 ผมแอบชอบคนมานับไม่ถ้วน มันเป็นการแอบชอบแบบเด็กๆ ที่ผมคิดว่า ไม่ว่าใครก็น่าจะเคยเกิดขึ้นกับตัวเอง จนกระทั้งขึ้นชั้น ม.2 และตั้งแต่ช่วงเวลานี้ มันได้เปลี่ยนชีวิตและความเป็นเด็กของผมมาจนถึงทุกวันนี้ ผมได้มีโอกาสไปเข้าค่ายลูกเสือ-เนตรนารีของโรงเรียน และผมอยู่ ม.2/2 ต้องนั่งรถบัสร่วมกับ ม.2/1 (เราเป็นห้องคิงกับห้องควีนของชั้นปี) ผมนั่งรถไปกับเพื่อนๆ ซึ่งแน่นอน บนรถก็มักจะเปิดเพลงเด็กแว๊นๆ ให้เต้นกันกระจายสบายเอวกันเลยทีเดียว ในขณะที่ผมก็ลุกขึ้นโยกตามเพลง ก็เหลือบไปเห็น ผญ คนนีง เค้าผิวคล้ำ หมวยๆ เป็นเด็กผู้หญิงที่เต้นได้ sexy ที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา และภาพทั้งหมดที่ผมเห็นนั้น มันบอกผมได้ชัดเจนว่า "ผมแอบชอบคนๆนี้เข้าให้แล้ว"...
ผมเริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับเค้า จนรู้ว่าเค้าชื่ออะไร เรียนอยู่ห้องอะไร จนรู้ว่าเค้าเป็นเด็กที่ติดอยู่ใน top three ของชั้นปีเลย หูยยยย!!! แล้วเรา
ผมเริ่มต้นความสัมพันธ์ด้วยความเป็นเพื่อน เราสนิทกันมากขึ้น ใน ม.4/1 ของเรามีทั้งเพื่อนที่เรียนเก่ง และอ่อน ลูกแมวเป็นเพื่อนที่ดีของเพื่อนเสมอ ช่วยเหลือ ช่วยสอน ช่วยทวนเพื่อนที่เรียนอ่อนๆเสมอ โดยไม่ได้สนใจว่าตัวเองจะลำบากแค่ไหนหากต้องช่วยเหลือคนอื่นจนตัวเองทำงานไม่ทัน ผมประทับใจเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เรามีโอกาสได้นั่งใกล้ๆกันบ่อยๆ และเกิดเป็นกลุ่มของพวกเราขึ้นมา มีสมาชิก 8 คน ทุกๆวันเราจะกินข้าวกลางวันด้วยกันตลอด ถ้าจะมีใครซักคนหายหน้าหายตาไปบ่อยๆก็ผมนี่แหล่ะครับ เพราะต้องไปเล่นดนตรีตลอด เราสนิทกันมากขึ้น ตามวันเวลาที่ล่วงไป ความประทับใจและความชอบขยายตัวขึ้น จนผมรู้สึกว่า "ผมหลงรักเธอเข้าให้แล้ว" ผมมีเบอร์มือถือเธอมาตั้งแต่เราเป็นกลุ่มเดียวกัน แต่ผมไม่เคยกล้าโทรไปหาเธอเลย ให้ตายเถอะ หน้าด้านกับทุกๆเรื่อง ยกเว้นกะอีเรื่องแบบเนี้ย - -"
ขึ้น ม.5 ผมลบความกลัวทั้งหมดทิ้ง เพราะเวลาที่เหลือที่เราจะได้อยู่ใกล้กันแบบนี้มันลดลงไปเรื่อยๆ ผมรีบไปโรงเรียน โดดการลงเล่นเพลงชาติหน้าเสาธงบ่อยมาก เพื่อจะได้มาเข้าแถวด้วยกัน แล้วโดดซ้อมดนตรีตอนเย็น เพื่อรีบกลับบ้านไปรวบรวมเหรียญบาท เหรียญห้า เหรียญสิบที่สะสมไว้มาหยอดตู้โทรศัพท์เข้ามือถือเค้า (นาทีละ 3 บาท ณ ตอนนั้น) หรือบางครั้งก็เบอร์บ้าน แต่ถ้าโทรเข้าเบอร์บ้าน จะพูดอะไรหวานๆใส่เค้าไม่ได้ เพราะพ่อแม่กับพี่สาวเค้าจะชอบแอบฟังโทรศัพท์จากชั้นบน ให้ตายเถอะ - -"
เราเริ่มสนิทกันมากขึ้นจากการคุยโทรศัพท์ ช่วยกันทำการบ้าน ถือกระเป๋าให้กัน กินข้าวเที่ยงด้วยกัน ติวหนังสือให้กัน (เอ่อะ... คือเค้าติวให้ผมนะ - -") ความรู้สึกของผมมันมากขึ้นเรื่อยๆจริงๆ แต่ปากผมนี่สิ มันหนัก หนักอย่างบอกไม่ถูก ที่ไม่ยอมพูดความในใจออกไปซักที แต่เอาจริงๆผมว่าเค้าก็น่าจะรู้สึกนะ เวลาของเรามันลดลงไปเรื่อยๆ จนล่วงเลยเข้าสู่ ม.6 ปีสุดท้ายของเรา ต้องยอมรับว่าเราผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะจริงๆ เยอะจนยากที่ผมจะทำใจได้ หากเราจะไม่ได้เจอกันอีกหากเรียนจบกันไป เย็นวันหนึ่ง ผมตัดสินใจอย่างแน่วแน่ โทรหาลูกแมวตอนเย็น แล้วคุยเป็นปกติ อยู่ดีๆผมก็ร้องไห้ใส่เค้า เค้าก็ปลอบผม จนผมตัดสินใจพูดออกไปประโยคนึงว่า ...เรารักเธอนะ รักมาตั้งนานแล้ว หากเราต้องเรียนจบกันไป ห้ามลืมเรานะ... สิ้นเสียงพูดจากผม ก็เป็นความเงียบ ก่อนจะมีประโยคนึงออกมาจากเค้าว่า "ขอบใจนะ แค่แหล่ะ เดี๋ยวเราไปทำธุระส่วนตัวละ"...
วันรุ่งขึ้น ผมสัมผัสได้เลยว่า เค้าวางตัวไม่เหมือนเดิมกับผม เค้าคุยกะผมน้อยลง มันเหมือนฟ้าผ่าลงมาที่ผม เหมือนว่าผมตัดสินใจผิดที่พูดออกไป.... แต่พอมาอีกวันนึง เค้าก็กลับมาคุยและวางตัวกับผมเหมือนเดิม ผมนี่ง๊งงงงงงงง ><" แต่ก็ใจชื้นขึ้นมาเยอะแยะเลย เรายังทำกิจกรรมทุกอย่างเหมือนเดิมไปเรื่อยๆ แต่ครั้งนี้ผมมั่นใจว่าอค้ารู้และเข้าใจความรู้สึกทั้งหมดของผมแล้ว และเค้าเองก็ดูจะโอเคกับเราด้วย ความรู้สึกของเราทั้งคู่ตอนนั้นคือมากกว่าเพื่อน แต่ยังไม่ใช่แฟน จนต่อมาผมสอบตรงติดที่มหาวิทยาลัยชื่อดังย่านบางมดผมดีใจมาก และเมื่อคะแนน o-net และ a-net ออก คะแนนของลูกแมวสูงมาก มากพอจะเรียนอะไรก็ได้ที่อยากเรียน (อาจจะยกเว้นหมอนะ) เราจึงขอให้เค้าช่วยเลือกที่เดียวกับเราได้มั๊ย เค้าอยากเลือกนะ อยากเลือกที่เราไว้เป็นอันดับที่1 แต่สุดท้ายแม่เค้าก็พูดขอร้องกึ่งบังคับว่าไม่เคยขออะไรเค้าเลย ขอเค้าอย่างเดียว ช่วยเลือกมหาวิทยาลัยชื่อดังย่าน MBK ไว้อันดับหนึ่ง ซึ่งก็เป็นอย่างนั้น และสุดท้ายลูกแมวก็ติดที่ MBK... มันเป็นความเสียใจและดีใจไปพร้อมๆกัน แต่ก็ไม่เป็นไร เราควรต้องดีใจด้วย ไม่ใช่ทุกคนที่เข้าที่นี่ได้ แต่ลูกแมวทำได้
ปีหนึ่ง เราเริ่มมีนัดออกมาเจอกันบ้าง เสาร์อาทิตย์ (แต่เค้าต้องโกหกแม่เค้าว่ามากับกลุ่มเพื่อนๆ) ข้อตกลงของเราคือ ไม่ถ่ายรูปคู่ หรือถ้ามีถ่ายก็ห้ามแชร์ ไม่กลับบ้านค่ำ และอะไรอีกหลายอย่าง ซึ่งผมก็เคารพขอบเขตเหล่านี้ดี เพราะผมพอจะรู้ความดุของคุณแม่เค้า เราใช้ชีวิตแบบหลบๆซ่อนๆมาซักพัก จนเริ่มมีเพื่อนๆเข้ามารู้เรื่องเรามากขึ้นเรื่อยๆ ก็ยังโอเค ทุกคนรู้กันว่าผมกับลูกแมวคุยๆคบๆกันอยู่ แต่ไม่ได้เป็นแฟนกัน เวลาผ่านเลยไปเรื่อยๆ ผมขอเค้าใช้คำว่าแฟนหลายครั้งมาก แต่เค้าก็บอกว่าขอดูอีกซักพัก แบบนี้ไปเรื่อยๆ จนขึ้นปี2 ตรงกับวันที่ 1 เมษายน 2552 เค้าโทรมาหาผมแล้วบอกผมว่า เราตกลงเป็นแฟนด้วยแล้วนะ ผมนี่ดีใจมาก คิดไปไหนต่อไหน มันเป็นสิ่งที่ผมรอคอยมาตลอดที่คุยกันมา ผมมีความสุขทั้งวัน จนถึงตอนเย็น ลูกแมวโทรกลับมาหาผมแล้วถามผมว่า รู้มั๊ย วันนี้วันอะไร? ผมบอกว่าไม่รู้ ซึ่งก็ไม่รู้จริงๆ เค้าก็ตอบว่า April Fool's Day... จากวันนั้นแหล่ะ ผมถึงจำวันนั้นฝังใจมาตลอดเลย ผมโกรธมาก โดยเฉพาะโกรธเพื่อนๆคนอื่นมาก ที่เอาความรู้สึกของผมมาเล่น ผมไม่รับคำขอโทษใดๆทั้งสิ้น ผมถือว่าเล่นแรงเกินไป จนลูกแมวโทรมาหาผมเองในวันรุ่งขึ้นว่า ถ้าเราไม่ทำแบบนี้ เราจะไม่รู้เลย ว่านายจริงจังกับเรามากแค่ไหน งั้นเราเป็นแฟนกันนะ? เอาจริงๆตอนนั้นอยู่ในสภาวะเด็กเลี้ยงแกะมากๆ ลังเลว่าควรเชื่อมั๊ยอยู่นาน แต่ก็นั่นแหล่ะครับ มะนคือของจริง และวันที่ 2 เมษายน ก็คือวันที่เราเป็นแฟนกัน...
เราคบกันแบบแอบๆพ่อแม่เค้ามาตลอด แต่พ่อแม่ผมรู้และก็โอเคนะ ไม่มีประเด็นอะไร ผมรักเค้ามากนะ เราใช้ชีวิตภายใต้คำว่าแฟนกันมาเรื่อยๆ ตอนปี 4 เราได้มีโอกาสไปเข้าร่วมกิจกรรมธรรมะสัญจรร่วมกันนาน 3 วัน 2 คืนในภาคอิสาน ซึ่งมีเพื่อนๆที่เรียนที่ MBK กับเค้าไปด้วยทั้งนั้น เวลานอน เราก็นอนกับเพื่อนๆผู้ชายเค้า กลางวันก็ไม่ได้เจ๊าะแจ๊ะกันมาก เพราะค่ายธรรมะนี่ะเนาะ ก็คือเอาเป็นว่าเราวางตัวดีพอสมควรหน่ะ แล้วเราก็มีโมเมนท์ที่แบบต้องถ่ายรูปร่วมกันบ่อยๆ แต่เป็นภาพหมู่นะ พอกลับจากค่าย ผมก็ทยอยอัพโหลดภาพลง Facebook ส่วนตัว แล้วแท๊กเพื่อนๆเหมือนทุกครั้งที่ทำ แต่ประเด็นคือ แม่เค้าเล่น FB ด้วยและดันมาเห็น ภาพนึงที่ถ่ายคู่กัน เท่านั้นแหล่ะครับ บ้านเค้าแตกเลย คุณแม่เค้าว่าเค้าเสียหายมาก ถึงกับบอกว่าไม่รักนวลสงวนตัว และอะไรอีกหลายอย่าง และวันนั้นเอง ลูกแมวก็ตัดสินใจบอกแม่ไปว่าเป็นแฟนกับผมอยู่ ที่ผ่านมาเค้าไม่เคยขออะไรแม่เลย แต่เรื่องนี้เค้าขอเลือกเอง ซึ่งแม่เค้าไม่ตกลง แต่เค้ากผ้หนีขึ้นห้องไป โทรศัพท์หาผมและเล่าทุกอย่างให้ฟัง ผมปลอบใจเค้าเท่าที่ทำได้ และขอบคุณเค้าที่ตัดสินใจบอกแม่ไป โดยที่ไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากนี้...
งานปาร์ตี้ปีใหม่ถูกจัดขึ้นเป็นประจำที่บ้านของลูกแมว ผมและเพื่อนๆในกลุ่มก็จะไปรวมกันที่บ้านเค้า ปีนี้ก็เช่นกัน... ผมรับหน้าที่เป็นคนคั้นน้ำส้ม ลูกแมวเข้ามาช่วยผมคั้น เรายืนติดกัน ซักพักแม่เค้าเดินมาบอกว่าให้ไปช่วยทำอย่างอื่นหน่อย (ก็คือพยายามจะแยกแหล่ะครับ) เค้าก็เดินตามแม่ออกไป ผมก็พยายามไม่คิดอะไร คั้นส้มต่อไป ซักพัก ผมได้ยินเสียงแม่ลูกเถียงกันกลายๆมาจากหน้าห้องครัว ผมได้ยินประโยคอื่นไม่ชัดเลย มีเพียงประโยคเดียวที่หลุดจากปากแม่เค้าคือ... "XXX มันไม่มีปัญญาดูแลลูกให้สบายได้หรอก ไปเลิกเถอะ" แล้วผมรู้สึกเหมือนเค้าเถียงแม่เค้ากลับนะ แต่ผมไม่มีสติและ ในหัวตอนนั้นมีแต่คำว่า กูมันจน กูมันจน กูมันจน บินว่อนเต็มหัวไปหมด... ผมทำหน้าที่ของผมเสร็จ อยู่จนงานปาร์ตี้จบ แล้วก็กลับบ้านพร้อมเพื่อนๆ และวันรุ่งขึ้น ผมรวบรวมความกล้า ตัดสินใจโทรหาเค้าแล้วบอกกับเค้าว่า "เราเลิกกันเถอะ" และให้เหตุผลไร้สาระไปเรื่อย แต่เหตุผลไม่กี่ข้อที่มีอยู่จริงๆคือ ผมไม่ชอบให้ใครมาดูถูก และผมก็รู้ตัวเอง และไม่มั่นใจในตัวเองพอว่าจะดูแลเค้าได้ไปตลอดชีวิต และที่สำคัญเลยคือ ผมไม่อยากให้เค้าต้องมาทะเลาะกับแม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้อยู่เรื่อยๆ เพื่อเพียงจะต้องการปกป้องผม ซึ่งการเถียงพ่อแม่หรือการโกรธเกลียดพ่อแม่มันบาป เมื่อเค้าได้ยินผมบอกเลิก เค้าก็วางเสียงนิ่งๆแล้วถามผมว่า ตัดสินใจดีแล้วใช่มั๊ย ผมตอบแบบไม่คิดว่าใช่ แล้วเค้าก็บอกว่า โอเค งั้นเราเลิกกัน แต่ขอเวลาให้เราหน่อยนะ เรายังเป็นเพื่อนกันตอนนี้ไม่ได้ ผมรู้สึกใจหาย แต่ก็ดีใจที่เค้าไม่ได้ฟูมฟายอะไร. แต่ผ่านไป 2 วันเค้าโทรกลับมาร้องไห้กับผม และขอให้คบกันเหมือนเดิม ผมนี่ทรมานมาก อยากจะร้องไห้ รู้สึกแย่ ไม่ได้อยากเลิกเลย ความรักของผมไม่เคยลดลงไปด้วยซ้ำ แต่ก็เลือกที่จะยืนยันเหมือนเดิม ใช่ครับ เราเลิกกันอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว...
วันคืนของผมผ่านไปอย่างทรมาน จากวันนั้นจนถึงวันนี้ ก็ 4 ปีกว่าแล้ว ผมก็ยังลืมเค้าไม่ได้ ความรู้สึกผมยังเหมือนเดิม คบกับใครใหม่ก็ต้องบอกเลิกเค้า เพราะลืมลูกแมวไม่ได้จริงๆ พยายามเปิดใจแล้ว ก็ทำไม่ได้ จบมือแฟนใหม่ ภาพของลูกแมวก็ลอยมาเสมอ ดูหนังกับแฟนใหม่ ภาพของลูกแมวก็แทรกเข้ามาตลอด ชีวิตผมไม่เคยมีความสุขอีกเลย...
ทักวันนี้เรายังคงเป็นเพื่อนกัน ส่วนเค้ามีแฟนใหม่ไปแล้ว ดูมีความสุขกันมาก ผมก็ดีใจด้วย เอาจริงๆหลายๆครั้งผมเหมือนจะลืมได้ แต่พอนัดเจอ นัดเลี้ยงรุ่น พอเจอหน้ากัน ผมก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาทุกครั้ง ทั้งหมดมันเกิดแค่เพราะความทิฏฐิของตัวเองทั้งนั้น หากวันนั้นผมไม่ด่วนตัดสินใจบอกเลิกเค้าไป วันนี้ผมอาจเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลกเลยก็ได้...
ขอบคุณนะครับที่อ่านมาถึงตรงนี้ ขอให้เรื่องของผมเป็นอุทธาหรณ์ให้ใครหลายๆคนที่กำลังเจอสภาวะเดียวกันนะครับ...
สวัสดี